در چشمانت اشک بنشیند

.اشکها برای غمهای بزرگ و شادیهای بزرگ است.

پس مگذار که بر زمین فروچکد.مگذار که پژمرده ات کند.

زیرا که در رخشانی چشمانت می توانی زندگی راببینی

. زیرا تو آن گلی نیستی که در گلخانه ناتمامی نحیف و زرد می شود

. بلکه تو آن پرنده ای هستی که می توانی به هر کجا که آفتاب سایه گسترده است پرواز کنی.

...برو و در گوشه بزرگی از خانه درونت شمعی روشن کن و آسمان را به تماشا بنشین.

 دست خودت را بگیر و به دشتهای آب که در بی کرانی عالم از نور ماه میدرخشندسفرکن

.آن گاه پاک و درخشان.از آبهای نور خورده به بیرون اتاق بازگردو زندگی کن

. آنچنان که شایسته توست.

آنجاست که خدا را در همه چیز خواهی یافت

. هر چند که به اندازه خودت آنرا یافته ای

. آن گاه عشق را خواهی یافت.

 آن گاه زیستن را خواهی دانست.

آن گاه خواهي زيست. بي هيچ قيدي.بندي.رهاي رها...

|+| نوشته شده توسط هدی در یکشنبه 25 شهریور1386 و ساعت 12:1  

میان عاشق و معشوق هیچ حایل نیست

تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

|+| نوشته شده توسط هدی در شنبه 10 شهریور1386 و ساعت 20:55  

  RSS